Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Εντυπωσιάζομαι —ακόμη— από τους πολιτικούς Καινούριους Εχθρούς: τα πρόσωπα ή οι κινήσεις που άμα τη εμφανίσει τους συγκεντρώνουν όλο το πυρ.
Σάμπως κάποιοι, συχνά μπόλικοι, άλλο δεν έκαναν παρά να περιμένουν αυτήν ακριβώς τη γέννηση, αυτόν εδώ τον Καινούριο Εχθρό, για να μισήσουν.
Είναι ενδιαφέρον, δεν έχω εξήγηση γι' αυτό (ο φόβος;... ίσως), μα τους συμπαρίσταμαι ενστικτωδώς και θέλω να με λογίζουν σαν Καινούριο Φίλο.
Tου Κυριάκου Αθανασιάδη
Οι αγανακτισμένοι πολίτες που εμποδίζουν και θα εμποδίζουν τους καταναλωτές να ψωνίσουν τις Κυριακές το κάνουν γιατί η μέρα αυτή είναι ιερή.
Το κάνουν επίσης γιατί φτάνει πια με τα ψώνια. Φτάνει πια! Υπάρχουν ωραιότερα και χρησιμότερα πράγματα στον κόσμο. Κόφτε λίγο με τις αηδίες.
Κι αν θαρρείτε πως βαρώντας γίνονται ένα φρικτό στόμα του Άλλου Άκρου που μοιράζεται τον ίδιο οισοφάγο με το πρώτο, ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΙΔΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ.
Tου Κυριάκου Αθανασιάδη
Τα νύχια της ταξίδεψαν στα μαλλιά, στα μάγουλα, στο στέρνο μου. Μόνο το στόμα της —κόκκινο μιας επηρμένης φωτιάς— ξεχώριζε αχνά στο σκοτάδι.
Η ανάσα μου κόπηκε. Η δική της στέναζε βραχνά. Την έπιασα από τη μέση και την έσφιξα πάνω μου. Ήταν σκληρή. Ήμουν κι εγώ σκληρός. Την ήθελα.
Κόλλησε τα χείλη της —εκείνο το κόκκινο μιας επηρμένης φωτιάς— στο αυτί μου και μου ψιθύρισε, κι ήξερα πια πως είχε δίκιο: «Μαζί τα φάγαμε».
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Το πρόβλημα με τα Πανεπιστήμια έχει μία λύση, λίγο ακριβή ίσως, αλλά εντάξει, θα τα βρούμε τα λεφτά. Είναι η δημιουργία ΔΥΟ Πανεπιστημίων.
Στο ένα (εννοούμε ότι κάθε Σχολή, κάθε Τμήμα κ.ο.κ. θα 'ναι διπλό) θα ισχύουν οι θεσπισμένοι νόμοι. Στο άλλο δεν θα ισχύει κανένας απολύτως.
Θα πεις, «Κι άμα θέλει κάποιος από το νομοταγές Πανεπιστήμιο να βρει ντίλερ τι θα κάνει — πού θα πάει;» Λυπούμαι, δεν έχω λύσεις για καθετί.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Γιατί τάχα μάς αρέσει, μας έλκει ο τρόμος; Προσωπικά με έλκει με φανερή δύναμη —στα βιβλία και στο σινεμά— κι αναρωτιέμαι γιατί χρόνια τώρα.
Φοβόμαστε φόβους λογοτεχνικών και κινηματογραφικών χαρακτήρων, ήτοι φοβόμαστε εξ αντανακλάσεως, για να ξορκίσουμε τους υπαρκτούς δικούς μας.
Υπ' αυτή την έποψη, και ενόψει των πολιτικοοικονομικών αλλαγών που θα ενσκήψουν, θα χωθώ με τα μούτρα στη λογοτεχνία φρίκης και στα σπλάτερ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Τέτοια μέρα το '38 ο Όρσον Γουέλς, με τη ραδιοφωνική προσαρμογή του «Πολέμου των Κόσμων», διέπραξε τη μεγαλύτερη τρολιά που έλαβε χώρα ποτέ.
Κόσμος βγήκαν στους δρόμους, κάποιοι «είδαν» άλιεν, άλλοι πήγαν να πιουν κεζάπι να γλιτώσουν το κακό, οι αστυνομικοί εισέβαλαν στο στούντιο.
76 χρόνια μετά οι ψεκασμένοι αντιμνημονιακοί έχουν τις ίδιες αντιδράσεις — μόνο που αντί για Γουέλς έχουμε κάτι Λαφαζάνηδες και Παπαδάκηδες.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ο Λοβέρδος, τον οποίο δικαίως μισεί σύσσωμο το έθνος, είχε χίλια δίκια όταν διέτασσε ΕΔΕ για την αδικαιολόγητη απουσία του από τη δοξολογία.
Δεν χρειάζεται, ούτε είναι δυνατόν, να θυμάται τα πάντα ο υπουργός: για θέματα σαν και το συγκεκριμένο, υπάρχουν οι εκκλησιαστικοί κλητήρες.
Όποιος δεν φροντίζει να τηρούνται κανονικώ τω τρόπω οι σχέσεις του κράτους με την Εκκλησία θα λογοδοτεί στις Αρχές — πολιτικές και Ουράνιες.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Όταν γεννιόμαστε —χτυπημένοι από ό,τι αργότερα θα πούμε τραγικότητα της ύπαρξης—, το κλάμα μας έχει μία μετάφραση: «Alors, c’est la guerre».
Ο αγών θα διεξαχθεί μετά πείσματος και επιμονής ακαταβλήτου. Άμυνα κρατερά επί των θέσεών μας μέχρις εσχάτων. Ουδεμία ιδέα περί υποχωρήσεως.
Ακόμη και την ύστατη ώρα, όταν όλα είναι προδιαγεγραμμένα, μαύρα —γιατί φεύγουμε—, πάλι το ίδιο λέμε, με τα μάτια: «Alors, c’est la guerre».
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μαζευόμασταν, παλιά, πέντε γραφικοί στις πλατείες και κάναμε συγκεντρώσεις «αντι-παρέλασης», καταγγέλλοντας τη βάρβαρη όψη του μιλιταρισμού.
Είχαμε τόσην επιτυχία, όση αυτοί που κάνουν «τραπεζάκι» και καλούν τα πνεύματα να δηλώσουν παρουσία και να απαντούν με ένα ΝΑΙ ή μ’ ένα ΟΧΙ.
Τώρα πια μεγαλώσαμε πολύ και κάνουμε μόνο πως τάχα διαβάζουμε ένα βιβλίο, ενώ έξω ακούγεται το βήμα —εν-δυο, τρία-τέσσερα— των επικυριάρχων.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Πλήρει δόξη, ετελέσθη εχθές εις την χαρίεσσαν συμβασιλεύουσαν η λιτάνευσις της θαυματουργού εικόνος του μεγαλομάρτυρος μυροβλήτου Δημητρίου.
Πλήθος κόσμου παρετάχθη εκατέρωθεν της πομπής, ενώ σύσσωμος η εκκλησιαστική, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία απέδιδε τας καθιερωμένας τιμάς.
Εις γωνίαν τινά, ήκιστα σεμνυνόμενος καίτοι νικητής, ο παππούλης κ. Άνθιμος εσκούπιζε εν έξαλλον δάκρυ υπεράνω της τριχοφόρου αυτού παρειάς.
Tου Κυριάκου Αθανασιάδη
Τα βιβλία που αγαπήσαμε σαν παιδιά εγγράφονται μέσα μας πιο έντονα από οτιδήποτε θα διαβάσουμε ποτέ. Έτσι και με τα κόμματα και την εφηβεία.
Δύσκολα αφήνει κανείς πίσω του την εφηβική ονείρωξη μεγαλείου, προσφοράς και αίσθησης του ανήκειν που σου χαρίζει η κομματική σου ταυτότητα.
Γι’ αυτό δύσκολα καζαντίζουν οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί: είναι το ίδιο παραμύθι με το δράκο και το παλικάρι, αλλά ειπωμένο από άλλη μάνα.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Τα social media: ή απλά και όμορφα σαν να κάνεις ποδήλατο στην εξοχή ή σαν να 'σαι στο καλύτερο μαγέρικο του κόσμου αλλά με το στόμα δεμένο.
Η ανθρώπινη περιπέτεια, η επινοητικότητα, ο αισθητικός πλούτος που παράγεται και προσφέρεται είναι τόσα που, αν δεν τα φτάνεις, τρελαίνεσαι.
Ακολούθησε έναν μεγάλο εκδοτικό Οίκο ή ένα μουσείο. Και μετά ρίξε μια ματιά στους Νίκους Νικολόπουλους. Και φύγε, φύγε από δω, έστω via Net.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες app, τα κινητά τηλέφωνα δεν είναι πλέον κυρίως τηλέφωνα, τα χρησιμοποιούμε για να τηλεφωνούμε δευτερευόντως.
Η ανάγκη της ελεύθερης, χωρίς φραγμούς επικοινωνίας είναι ανεξάντλητη και αυτοτροφοδοτούμενη. Ζούμε στην πιο σπουδαία εποχή που υπήρξε ποτέ.
Δεν υπάρχει τίποτε ανήθικο στην τεχνολογία, όπως τίποτε ανήθικο δεν έχουν τα ψηφία —το α, το β, το γ— με τα οποία στέλνουμε μηνύματα μίσους.
Tου Κυριάκου Αθανασιάδη
Είχα καιρό να πάρω βραδινή πτήση κι εντυπωσιάστηκα, όπως κάθε φορά, με τη νυχτερινή όψη της πόλης από ψηλά: ενός τόσο πολύπλοκου συστήματος.
Μ' όλα της τα δεινά, παρά τους μετρίους και χλιαρούς ηγετίσκους, η πόλη —ζωντανή, σύνθετη, διόλου τρωτή εντέλει— τα καταφέρνει και δουλεύει.
Κοιτώντας από τον ουρανό, τ’ αστέρια —αυτοκίνητα, φανοί, σπίτια— λάμπουν ανάστροφα: πάνω στη γη. Είναι μοιραίο να προσγειωθούμε· να ζήσουμε.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Στην πλατεία χθες, ένα κορίτσι διαμαρτυρόταν που κάποιος ή κάποιοι κυκλοφορούσαν με κατεβασμένα φερμουάρ. Μια πιτσιρίκα, στεντορεία τη φωνή.
Μαζεύτηκαν κόσμος. Φασίστες πολλοί στην πλατεία. Μπήκαν οι μπαλακλάβες στα μούτρα. Δόθηκαν τα συνθήματα. Ο αντίχειρας έδειξε το τσιμέντο. Αχ.
Σε ένα λεπτό, οι κακοί μάτωσαν, η χρυσή αυγή κατήγαγε ακόμη μια νίκη, τα Εξάρχεια βούλιαξαν κι άλλο στην αμεσοδημοκρατία. Καληνύχτα, Κεμάλ.