Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ας μην το κρύβουμε: ακόμη και οι καλύτεροι από μας κρυφοπαινευόμαστε στην ιδέα πως η καταστροφή θα έρθει τελικώς υπό μία Αριστερή κυβέρνηση.
Κι αν το πρόγραμμά της ταυτίζεται σε στόχους και ρητορική με των εθνικιστών, δεν πειράζει: ίσως κι οι εθνικιστές ν’ αγαπούν τον τόπο εξίσου.
Σημασία έχει που ’ναι Αριστερή (κι εμείς οι γραμματιζούμενοι δεν ξεχάσαμε ποτέ) κι έτσι δεν θα πάμε από χούντα: θα θαφτούμε με άλικα σάβανα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Όπως ένας όχι ακριβώς ευειδής νέος διατηρεί περιποιημένο μούσι ή μια μάλλον χοντρουλή κυρία φορά εξεζητημένα γυαλιά, για να τραβούν το μάτι·
όπως ο Γελωτοποιός του βασιλιά τον βρίζει τραγουδιστά και με γέλιο· όπως μπροστά στον πνιγμό κάποιος προσεύχεται αντί να ψάχνει για σωσίβιο·
οι νέοι Φαήλοι του ευφυούς κυβερνητικού κάστινγκ τραβούν το μάτι, μαζεύουν τη γιούχα, αποκαθαίρουν το σύνολο, αποκρύπτουν τον Αποίκιλτο Βίο.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ωραία, πολύ ωραία: ήδη με την πρώτη απόφαση της επαναστατικής μας κυβέρνησης, παραβιάσαμε μονομερώς τη δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η χώρα.
Οι τράπεζές μας δεν δείχνουν να έχουν περαιτέρω χρηματιστηριακές αντοχές: κανείς πλέον δεν θα εντυπωσιαστεί αν το bank run γίνει εκ των έσω.
Η κατάρρευση, η απομόνωση, η δραχμή μπορεί να μας πλήξουν ανά πάσα στιγμή. Μα βέβαια θα έχουμε πάντα τη Ρωσία — και τα χαμόγελα των νικητών.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Οι λαοί είναι άθυρμα ενός βοερού κυκλώνα που γεννιέται χωρίς πόνο και μαμή, γίνεται άχρωμο σύννεφο, πούσι, αεράκι, και στο τέλος ανταριάζει.
Πριν από 4 χρόνια, φέρ’ ειπείν, ο ταλαντούχος ζεν πρεμιέ Γκλέτσος σήκωνε την μπάρα κάποιων διοδίων στράφτοντας τα ωραία του δόντια στο νόμο.
Πότε γίνανε άχρωμο σύννεφο, πούσι, αεράκι, άνω και κάτω πλατεία, άνω και κάτω κυβέρνηση εκείνα τα δόντια — α! και πού ν’ ανταριάσουν κιόλας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ξεχνάμε όμορφα, ξεχνάμε ωραία. Το εθνικολαϊκιστικό συνονθύλευμα του ΣΥΡΙΖΑ, αγαπημένο της «Αυριανής» και των Πιτσιρίκων, έχει πια ένα τρωτό:
το ότι θα συγκυβερνήσει με τη σοβαρή Χρυσή Αυγή (ή καλύτερα: την ασόβαρη Χρυσή Αυγή) του Καμμένου — κατά τα άλλα, όλα καλά: η ελπίδα έφτασε.
Είμαστε απίθανοι: δεν μας ενοχλεί ο απροκάλυπτος δραχμισμός· θέλουμε μόνο να γίνει με την έμορφη πατρόνα, θέλουμε να εκδικηθούμε τη Βάρκιζα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Το 36,5% απαιτεί —προφανώς— κυβέρνηση Εθνικής Συνεργασίας. Συνελόντι ειπείν, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και ο Καμμένος θα συγκυβερνήσουν με ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν είναι η Dream Team, αλλά η καλύτερη που θα μπορούσαμε να είχαμε. Επίσης, συμφέρει και τα 4 κόμματα — θα δείχνουν πάντα τον διπλανό τους.
Ας πορευτούμε έτσι. Αρκεί να μείνουμε στην Ευρώπη και να αναπτυχθούμε οικονομικά. Ώς τότε ας βάλουμε νερό στο κρασί μας. Κι ας πιούμε. Πολύ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ό,τι και να γίνει (κι είναι να γίνουν πολλά, και όχι όμορφα), πάντα θα υπάρχει εδώ δίπλα αυτός που θα ’χει λιγότερα, που θα πονάει πιο πολύ·
ή εκείνος που θα νοσταλγεί την πιο όμορφη απ’ όλες τις πατρίδες: τη δική του. Μα κι αυτός που θα ζηλεύει τα άσπρα καλτσάκια του παιδιού σου.
Στη μίζερη, έξαλλη εποχή που ξεκινά αλαλάζοντας, ας προσθέσουμε αυτό που πρωτίστως απαιτείται: αλληλεγγύη στους αθλίους — παλιούς και νέους.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Γράφει ο Αντόρνο κάπου στα «Minima Moralia» πως μια προδοσία δεν αφαιρεί κάτι από το μέλλον μιας σχέσης, αλλά κατακρημνίζει το παρελθόν της.
Τούτου δοθέντος, όλα τα ερωτικά κείμενα που προειδοποιούσαν για ό,τι έρχεται παύουν να υφίστανται από αύριο βράδυ: υπήρξαν γραπτά πτερόεντα.
Τι; ερωτικά κείμενα; που προδόθηκαν; Μα τι σχέση έχουν αυτά με τις Εκλογές & την Αλλαγή; Τίποτα, τίποτα. Απλώς ήθελα να τσιτάρω τον Αντόρνο.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Λίγες ώρες πριν το Τέλος της Μεταπολίτευσης, να 'μαστε κι εμείς στα ίνμποξ με φίλους: «Θα την κάνει; Κι άπαξ και την κάνει, θα τον αφήσουν;»
«Τι να σου πω; Έχει φτιάξει έναν Κέρβερο με δέκα κεφάλια. Αν ταΐσει το ένα, θα τον δαγκάσει το άλλο. Αν κόψει εκείνο, θα γαβγίζει το δίπλα».
Κι όλο, αντί να δουλεύουμε και να βλέπουμε ωραία παλιά νουάρ, να 'μαστε κι εμείς στα ίνμποξ: «Θα την κάνει την κωλοτούμπα; Ή θα τον ρίξουν;»
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μια νέα, δυναμική, στιλπνή, καλά συγκερασμένη μηχανή λιμάρει τα νύχια της, πανηγυρίζοντας σιγαλά, μελωδικά, τη μεγαλειώδη νίκη της Κυριακής.
Θέλει να φωνάξει: μα δεν θα το κάνει. Λαχταρά να τσιρίξει: μα απαιτείται υπομονή. Αδημονεί να βρυχηθεί: μα καθετί, ναι, καθετί στην ώρα του.
Είναι καμωμένη —α, η μηχανή! η μηχανή!— από σάρκα, δόντια, νύχια, ματιές, μελάνι, λόγια: είναι οι στυλοβάτες τού Αύριο, είναι οι Κομισάριοι.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μια νέα εποχή ξημερώνει. Το οικονομικό επιτελείο τής νέας —και εκλογικά παντοδύναμης— κυβέρνησης θα αναλάβει επιτέλους τις διαπραγματεύσεις.
Οι πιστωτές μας θα υποχωρήσουν: δεν υπάρχει άλλη οδός, και το ξέρουν. Το χρέος μας θα μειωθεί και η περίοδος αποπληρωμής του θα επιμηκυνθεί.
Τόσα χρόνια άγριοι αγώνες του Κουρή, του Τράγκα, του Λαζόπουλου, του Παπαδάκη, του Αυτιά, του Χίου δεν πήγαν στο βρόντο. Ω! οι ωραίες μέρες!
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Οι περισσότεροι γκέι φίλοι μου (μάλλον: σχεδόν όλοι) δεν έχουν κάνει outing. Έχουν τους λόγους τους, καθ’ όλα σεβαστούς — ούτε εγώ θα έκανα.
Το καινούριο μη-outing είναι η ψήφος των Αριστερών φίλων μου: πολλοί (μάλλον: σχεδόν όλοι) θα ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία μπας και σωθεί η χώρα.
Έχουν τους λόγους τους που δεν το λένε, καθ’ όλα σεβαστούς — εγώ που το ανακοίνωσα δέχομαι ήδη τα επίχειρα. Όλα καλά. Αρκεί που θα ψηφίσουν.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Σήμερα ζούμε την τελευταία Δευτέρα με μνημονιακή κυβέρνηση· αύριο θα ζήσουμε την τελευταία Τρίτη με μνημονιακή κυβέρνηση — και ούτω καθεξής.
Από βδομάδα, και για ένα μακρό διάστημα, θα ζήσουμε με Αριστερή-αντιμνημονιακή κυβέρνηση: την πρώτη μας Δευτέρα, τον πρώτο μας μήνα — κ.ο.κ.
Έπειτα θα ξανάρθει μια μνημονιακή κυβέρνηση να ανατάξει ό,τι ανατάσσεται. Θα τις στηρίξουμε όλες: εργαζόμενοι, αγαπώντας, φεύγοντας — κ.ο.κ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Είδαμε χτες τη «Μαγεία στο σεληνόφως» του Γούντι Άλεν, ίσως τη χειρότερή του ταινία — αν την υπέγραφε άλλος, δεν θα ξανάβρισκε δουλειά ποτέ.
Βέβαια η στήλη δεν ασχολείται με το σινεμά, ή με την Τέχνη γενικώς, κι ας το 'θελε. Μα έρχεται κρύο, παγωνιά, και η Τέχνη θα 'ναι αποκούμπι.
Και, μιας και ο λόγος για τον Γούντι Άλεν, ας θυμίσουμε τις «Μπανάνες», που είναι ό,τι πιο κοντά στην Επανάσταση του ΣΥΡΙΖΑ μπορώ να σκεφτώ.